بنام خدا

در توضیح "فناوری اطلاعات" ، هم مفهوم "تولید اطلاعات" و هم مفهوم "کنترل اطلاعات” قابل برداشت می باشد. این امر می تواند ناشی از این حقیقت جالب باشد که بشر ضمن تلاش برای تولید اطلاعات، همزمان فعالیتهای مربوط به کنترل اطلاعات را نیز شدت می دهد. بنظر می رسد چرخه تولید-کنترل اطلاعات همیشه ادامه داشته و پایانی نداشته باشد. اما از سوی دیگر همانگونه که در پست های قبلی نیز نتیجه گیری کردیم، همه کسب و کارها برای تضمین موفقیت و ادامه بقا، نیازمند کنترل و پالایش اطلاعات مربوط بخود و مشتریانشان هستند. از اینرو بحث امروز ما در مورد کنترل اطلاعات در شرایطی است که فرایند توسعه آن ادامه داشته و توقفی در کار نیست.

ابتدا ببینیم حجم اطلاعات تا چه میزان میتواند باشد؟ تا آنجا که من تحقیق نمودم، پیش بینی حجم اطلاعات به این صورت بوده است که اگر یک کیلو بایت اطلاعات معادل ده به توان سه بایت باشد، آنگاه:

ده به توان 6 معادل یک مگا بایت،

ده به توان 9 معادل یک گیگا بایت،

ده به توان 12 معادل یک ترا بایت،

ده به توان 15 معادل یک پتا بایت،

ده به توان 18 معادل یک اگزا بایت،

ده به توان 21 معادل یک زتا بایت،

ده به توان 24 معادل یک ووتا بایت،

ده به توان .... معادل یک .... بایت!

اما این سلسله تا کجا ادامه دارد و آیا میتوان برای آن انتهائی در نظر گرفت؟! براساس اصول پارادایم رئالیسم علمی، دانش و یا بعبارت دیگر همان اطلاعات سامان یافته، تنها آن بخش از حقیقت نامتناهی است که بشر به آن دست یافته است. در نتیجه در ماهیت اطلاعات که به مفهوم حقیقت متصل شده است، انتهائی متصور نیست. از سوی دیگر، به استناد آموزه های دینی، دانش مخلوق خداوند است و از آنجائیکه هر آفریده ای شکل مشخص و معینی دارد، از اینرو میتوان برای دانش (اطلاعات سامان یافته) نیز محدودیت در نظر گرفت. مشخص است که در این مورد یعنی محدودیت یا نامحدود بودن اطلاعات، بسادگی به جمع بندی مشخص و قاطعی نمی رسیم. پس بهتر است وارد مباحث مربوط به آن نشویم چرا که خود بحث مفصل دیگری است.

حال به موضوع "کنترل اطلاعات" می پردازیم. در اینکه اساسا پیشرفت فرآیند "کنترل اطلاعات" بسیار آهسته تر از فرایند "تولید اطلاعات" است، همه متفق القول هستند و شواهد زیادی وجود دارد که بشر هنوز موفق به کنترل و استفاده مناسب از اطلاعات نگردیده است. در واقع باید اعتراف کرد که تلاشهای جدی هنوز بعمل نیامده است. شاید بتوان فعالیتهای شرکت گوگل را در دنبال کردن ایده بانک ژن های انسانی و یا کامپیوتر کامل(perfect computer)  را از جمله اقدامات اخیر در کنترل اطلاعات دانست که البته اینها تا کامل شدن راه درازی در پیش دارند.

نظر شخصی من این است که کنترل اطلاعات هیچگاه برای بشر بطور مطلق میسر نخواهد شد. هرچند ممکن است برخی با نظر من موافق نباشند. اما حتی با قبول نظر مخالف ایشان و فرض این امکان، من باز هم میگویم که تحقق این امر حداقل در زمانه ما وجود ندارد.

فرایند تولید و  توسعه اطلاعات توقفی ندارد و همچون گلوله برفی در سراشیبی عمیق، بسرعت در حال غلتیدن  و افزودن به سرعت و حجم خود است. در عین حال (همانگونه که آقایان مهندس رودکی و شیراوژن در بخش نظرات پست قبلی نیز اشاره نمودند)، ما نیازمند کنترل بر اطلاعات به منظور استفاده از آن هستیم. پس در این شرایط چه باید کرد؟!چگونه باید بر این تناقض غلبه کرد؟

من نمی دانم راه حل شما برای برون رفت از این پارادوکس چیست، اما پیشنهاد سریع و صریح من برای گریز از این مشکل و بویژه کنترل اطلاعات در حوزه کسب و کارهای کوچک، رعایت این موارد هستند:

اول- اصل زایش پیوسته اطلاعات را قبول و به آن احترام بگذاریم.  

دوم- راههای جمع آوری و ذخیره امن اطلاعات را بیابیم. 

سوم- تا حد امکان به دنبال استخراج الگوهای مناسب از معدن اطلاعات باشیم.

اگر اصل زایش اطلاعات یعنی اصل اول را بپذیرید، آنگاه زمینه لازم برای کنار آمدن با اصول بعدی برای شما فراهم خواهد شد. بگذارید در مورد اصل دوم و سوم کمی بیشتر توضیح دهم.

در اصل دوم، به نیاز ضروری و قطعی "ذخیره سازی امن اطلاعات" توجه شده است. همانگونه که می دانید، بشر در فرایند کنترل اطلاعات از ابتدا با موضوع نگران کننده ای بنام "ذخیره سازی اطلاعات" مواجه بوده است. البته این موضوع هیچگاه مشکل جدی ایجاد نکرده و بشر همواره با ایجاد ابزار ذخیره سازی لازم، برای این موضوع راه حلی یافته است: سنگ نوشته ها، کتیبه های سفالی، پاپیروس های گیاهی، کتب دست نوشت و چاپ ماشینی، نوارهای مغناطیسی، CD  و اخیرا  DVD ، همه و همه دست آورد تلاش بشر برای ثبت و ذخیره سازی اطلاعات بشمار میروند. در عین حال آنچه که بیشتر موجب نگرانی و دغدغه اصلی شده است و هنوز هم وجوددارد، حفظ صحت و امنیت اطلاعات است. عمده مشکلات بشر هم از این نقطه بوجود آمده و اطلاعات بسیاری از بین رفته است و متاسفانه هنوز هم چندان مورد توجه قرار نمی گیرد. اهمیت ذخیره سازی امن اطلاعات در فرایند کنترل اطلاعات و پالایش آن به منظور استفاده بعدی بسیار بالا است که از نیاز قطعی و همیشگی بشر به استفاده و "استخراج الگوها" نشات می گیرد.

(این موضوع خود می تواند خود به فرصت مناسبی برای انجام کسب و کار جداگانه محسوب شود)

صحبت در مورد اصل سوم که می تواند حتی مهم تر از دو مورد قبلی باشد را بدلیل مفصل بودن و جلوگیری از طولانی شدن بیشتر بحث، به پست بعدی محول می کنم.

بنظر شما نیاز به ذخیره سازی ایمن اطلاعات جهت استفاده بعدی از آن چگونه می تواند یک فرصت مناسب برای انجام کسب و کار محسوب شود؟       منتظر نظراتتان هستم.

علی عظیمی-10 بهمن ماه 1387