بنام خدا
اینروزها وب فوتبال زده است. بنظر می رسد جام جهانی فوتبال بیشتر از دنیای واقعی ، در دنیای مجازی در حال برگزاری است. شبکههای اجتماعی و وبلاگها محلی شده اند برای مرور اخبار جام جهانی، حاشیه های بازی ها ، اطلاعات خصوصی بازیکنان، آنالیز وضعیت توپ، زمین ، آسمان و حتی بوق ووووزلا !!شب و روز هم ندارد. هر وقت به اینترنت مراجعه کنی همین وضع است. دیگر نیاز نیست که ساعت را مدام بپائی تا زمان اخبار ورزشی برسد و نتایج را از اخبار مطلع شوی. یا اینکه به کیوسک دار سر خیابان باج بدهی تا برایت یواشکی مجله کیهان ورزشی نگهدارد.کافی است اراده کنی تا در اخبار جام غرق شوی !
حتی حرفه ای های خبر رسانی هم جا زده اند. فرانس
پرس و آسوشیتدپرس مدتها است جای خود را در ارائه اخبار فوری به میکرووبلاگها داده اند و تا بخواهند گزارش خود را بر روی تلکس خبرگزاری قرار دهند، پخش آنلاین و
گزارش لحظه به لحظه بازی ها روی وب و موبایل ها و ارسال تصاویر از زوایای مختلف
باsms و
ای میل های فوری مجال را از ایشان گرفته است!
این وضعیت بازیکنان را هم تحت تاثیر قرار داده است. بازیکنان لوس ایتالیا قبل از هر چیز نگران محبوبیت خود در رسانه ها و دنیای مجازی هستند، اگر هم ببازند مهم نیست . کدام مربی می تواند مانند گذشته ارتباط بازیکنانش را با دنیای خارج اردو قطع کند؟ مگر می شود امکان مراجعه آنها را به دنیای مجازی سلب کرد؟ بسیاری از بازیکنان فوتبال دارای وب سایت و وبلاگ شخصی هستند و درشبکه های اجتماعی عضویت دارند و راضی کردن هواداران و پاسخ به ایمیل ها حتی از کنترل رژیم غذائی هم واجبتر شده ، زیرا موجب تعادل روحی آنها می شود !
فناوری دارد فوتبال را اسیر خود می کند.
اما در سوی مقابل، فوتبال نیز از فناوری بهره خود را می برد : مدیریت طرفداران تیم با شبکه ای از موبایل ها، تکرار صحنه های آهسته در زمین با دوربین های متعدد ، شبکه ارتباطی بی سیم با داوران و.........تازه این اول کار است. امکانات دیگر هم در راه هستند : تکرار سریع بصری برای قضاورت صحنه های مبهم، هوشمند کردن توپ ها، دوربین های فوق سریع ، اضافه کردن داور چهارم مجهز به مشاهده صحنه های گرفته شده از زوایای دید متعدد با کمک دوربین های کاشته شده در نقاط مختلف زمین و....
تصور کنید این روند به آنجا برسد که در جام جهانی دوره های بعدی، هرکدام از این بازیکنان با فناوری بی سیم به یک آنالیزور خارج از زمین مرتبط شوند که به آنها بگوید چه زمان شوت بزنند یا نزنند؟ ...چه زمان تکل کنند یا چه زمان بایستند و هد بزنند! ....یا داورهایی که بدون نیاز به دویدن و قضاوتهای آنی، فقط با استقرار در یک استند مخصوص (مانند قضات دادگاه!!) با کمک دوربین های سه بعدی و کامپیوترهای آنالیزگر، صحنه ها را مشاهده و قضاوت کنند!!
برای این روند چه پایانی وجود دارد؟
صرفنظر از هر تاثیری که فناوری در کیفیت برگزاری جام داشته باشد، واقعیت این است که بازی ها را زشت و بی روح کرده است. بازی های زیبا کمتر به چشم می خورد و دیگر از آن حرکات بدیع خبری نیست. همه تیم -چه آن یازده نفر درون زمین و چه دهها نفر بیرون زمین- فقط به دنبال نتیجه هستند. آنچه مهم است نتیجه نهایی است و بس...
یاد آن بازی های فوتبال غیر زنده که از تلوزیون های سیاه و سفید می دیدیم به خیر ! وقتی زیبا بازی کردن و دریپ کردن و لایی زدن مهم بود، نه تکل رفتن و زیر توپ زدن . آنچه در زمین بود، رقص پاها بود و توپ.... وقتی که فوتبال فقط یک بازی بود !
من این فوتبال مدرن نتیجه گرا را دوست ندارم.لذت فوتبال فقط به نتیجه اش نیست. به اتفاقات غیرقابل پیش بینی برگرفته از حرکات خلق الساعه بازیکنان است. به اشتباهات ناشی از محدودیت توانائی های انسانی داوران است. به عکس العمل های غریزی دروازه بانان است.
من فوتبال آمیخته به هوش مصنوعی با بکارگیری حجم انبوه اطلاعات آنالیز شده توسط کامپیوترها را هوشمند نمی دانم. من حرکات پیش نشده و غیرمعمول دیکته شده توسط برنامه های نرم افزاری را خلاقیت نمی دانم. من این فوتبال فناوری زده را احمق می دانم !فناوری دارد فوتبال را زشت و احمق می کند !
آیا فناوری مسئول بروز چنین وضعی شده است و یا رویکرد نتیجه گرای ناشی از اقتصاد در فوتبال بوده که این چنین فناوری را به خدمت خود در آورده است؟
جواب شما هرچه که باشد، واقعیت این است که این فوتبال، دیگر بازی نیست و مثل گذشته ها موجب انبساط خاطر نمی شود.
علی عظیمی – 28 خرداد 1389